window.dataLayer = window.dataLayer || []; function gtag(){dataLayer.push(arguments);} gtag('js', new Date()); gtag('config', 'G-HT69D45H8X');

เราอยู่กับโหมด "แม่" นานจนลืมไปว่า ก่อนหน้านี้เราชอบอะไร และเคยฝันถึงอะไรบ้าง

เมื่อ 3 เดือนที่แล้ว
มีแม่จำนวนไม่น้อยเลยค่ะที่ผูก "ความเป็นตัวเอง"
ไว้กับบทบาทการเป็นแม่อย่างลึกซึ้งมาก
โดยเฉพาะแม่ที่ทุ่มเทเลี้ยงลูกมาตลอด
พูดง่ายๆ คือ เราอยู่กับโหมด "แม่"
มานานมากจนบางทีลืมไปว่า
ก่อนหน้านี้เราชอบอะไร และเคยฝันถึงอะไรบ้าง
.
อยากแชร์ประเด็นทั้งในแง่ที่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในใจแม่
และจะผ่านช่วงนี้ไปได้อย่างมีพลังยังไงบ้าง…
.
Loving Detachment หรือการปล่อยวางอย่างมีความรัก
ฟังดูสวยงามมากเลย แต่ทำจริงอาจยากกว่าพูด (แต่ไม่ได้แปลว่าทำไม่ได้) 😅
ซึ่งไม่ได้แปลว่าเลิกรักลูก ไม่ห่วง หรือตัดขาด แต่หมายถึง…
.
✦ รักลูกโดยไม่ยึดว่าลูกต้องอยู่ใกล้เพื่อพิสูจน์ความรักนั้น
✦ ไว้ใจว่าสิ่งที่สร้างมาตลอดหลายสิบปีอยู่ในตัวลูกแล้ว
✦ เข้าใจว่าความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างแม่ลูกในวัยผู้ใหญ่ ต้องการพื้นที่ให้กันและกัน
.
นักจิตวิทยาครอบครัว Salvador Minuchin
เรียกสิ่งนี้ว่า ขอบเขตที่ดี (Healthy Boundaries)
ซึ่งเป็นรากฐานของความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนและอบอุ่นในระยะยาว
.
ความหมายที่ให้เข้าใจง่ายขึ้นอีกนิดคือ
ห่วงได้ รักได้ แต่ให้พื้นที่ลูกหายใจบ้างเท่านั้นเองค่ะ
.
แล้วแม่จะเริ่มต้นใหม่กับตัวเองได้ยังไงกัน?
ข้อแนะนำเหล่านี้ คือการกลับมาดูแลตัวเองอย่างจริงจังค่ะ
.
1. ถามตัวเองว่า "ฉันชอบอะไร" ก่อนมีลูก
หลายคนนึกไม่ออกแล้ว และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นใหม่ๆ
ลองนึกย้อนไปก่อนวันที่ทุกอย่างหมุนรอบลูก
ก่อนที่เวลาว่างจะหมายถึงแค่ "ลูกหลับแล้ว" 😄
.
2. ลงทุนในความสัมพันธ์อื่นๆ
เพื่อน คู่ชีวิต สังคม สิ่งเหล่านี้มักถูกละเลยมาตลอด
ถึงเวลาแล้วที่จะโทรหาเพื่อนที่ไม่ได้คุยกันนานมากค่ะ
(เพื่อนก็อาจรอสายอยู่นะ)
.
3. หาสิ่งที่ทำแล้วรู้สึกมีชีวิตชีวา
ไม่ต้องยิ่งใหญ่ แค่ทำแล้วรู้สึกว่า "นี่คือฉัน" ก็เพียงพอแล้วค่ะ
.
4. อนุญาตให้ตัวเองเศร้าได้
การปล่อยวางไม่ได้แปลว่าต้องแกล้งทำเป็นว่าโอเคทันที
ระบายด้วยการร้องไห้ออกมาบ้างก็ได้ค่ะ
ไม่มีใครตัดสินเราขนาดนั้น นอกจากตัวเราเอง
.
5. สังเกตว่าความสัมพันธ์กับลูกเปลี่ยนไปยังไงบ้าง?
งานวิจัยพบว่า แม่ลูกมักมีความสัมพันธ์ที่
ลึกซึ้งและจริงใจขึ้น หลังลูกเป็นผู้ใหญ่
เพราะเริ่มคุยกันในฐานะคนสองคน
ไม่ใช่แม่กับเด็กอีกต่อไป
บางทีลูกจะเริ่มเล่าเรื่องให้ฟัง
แบบที่ไม่เคยเล่าตอนยังเด็ก
.
สุดท้ายนี้…
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม่ฝึกให้ลูกกิน เดิน คิด และใช้ชีวิตได้เอง ทุกอย่างที่แม่ทำ คือการเตรียมให้เขาไม่ต้องการแม่ในวันนึง
.
วันที่ลูกพร้อมจะบิน จึงไม่ใช่วันที่แม่ล้มเหลว แต่คือวันที่ “แม่ทำสำเร็จ” แล้วค่ะ และหลังจากนั้น ก็ถึงเวลาของแม่แล้วเท่านั้นเอง ที่จะเริ่มต้นสิ่งที่ทำให้เรายิ้มได้ ในวันที่ลูกบินด้วยปีกของเค้าเอง
.
แม่ๆ คนไหนกำลังอยู่ในช่วงนี้บ้างคะ?
หรือผ่านมาแล้วทำอะไรกับตัวเองบ้าง NetPAMA เปิดพื้นที่ให้แชร์ความรู้สึกเสมอเลยค่ะ 🤍
.
หมวดหมู่ทั้งหมด

Net PAMA